W dniu 27 stycznia w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich odbyło się spotkanie promocyjne książki Kolekcje prywatne w zbiorach książki dawnej, dofinansowana przez Fundację Lanckorońskich.

Wydawnictwo prezentuje materiały z II Międzynarodowej Konferencji Proweniencyjnej – Kolekcje prywatne w zbiorach książki dawnej, zorganizowanej przez Zakład Narodowy im. Ossolińskich w czerwcu 2019 roku. Sympozjum odbyło się we Wrocławiu pod patronatem Fundacji Lanckorońskich, Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich i czasopisma Spotkania z Zabytkami.

Dwutomowa monografia zbiorowa obejmuje artykuły na temat historycznych kolekcji prywatnych z obszarów Rzeczpospolitej Obojga Narodów, Śląska i Pomorza. W tomie pierwszym znajdują się artykuły poświęcone kolekcjom z Wielkopolski, Małopolski, Mazowsza i ziem wschodnich dawnej Rzeczypospolitej. W tomie drugim zebrano artykuły poświęcone kolekcjom z terenów Śląska i ziem północnych Polski.

Zapis spotkania jest dostępny na kanale Ossolineum w serwisie YouTube:
https://www.youtube.com/watch?v=oT1O9Fyvtmg

lub poprzez stronę Ossolineum:
https://ossolineum.pl/index.php/kolekcje-prywatne-w-zbiorach-ksiazki-dawnej-spotkanie-promocyjne/

Kolekcje prywatne w zbiorach książki dawnej t1

Kolekcje prywatne w zbiorach książki dawnej t2



Dyrektor Ossolineum dr Adolf Juzwenko

Dyrektor Ossolineum dr Adolf Juzwenko

Prezes Fundacji Lanckorońskich Piotr Piniński

Prezes Fundacji Lanckorońskich Piotr Piniński


Dr Agnieszka Franczyk-Cegła podczas prezentacji publikacji.

Dr Agnieszka Franczyk-Cegła podczas prezentacji publikacji.

Od prawej: Dr Agnieszka Franczyk-Cegła i dr Dorota Sidorowicz-Mulak, pod których redakcją naukową powstałą praca, oraz Piotr Piniński i dr Adolf Juzwenko

Od prawej: Dr Agnieszka Franczyk-Cegła i dr Dorota Sidorowicz-Mulak, pod których redakcją naukową powstałą praca, oraz Piotr Piniński i dr Adolf Juzwenko


Nekrolog-SM

Książka „Lokalność i nacjonalizm Społeczności wiejskie w Galicji Wschodniej w dwudziestoleciu międzywojennym” Olgi Linkiewicz została wyróżniona Nagrodą Historyczną m.st. Warszawy im. Kazimierza Moczarskiego.

Doktor Olga Linkiewicz z Instytutu Historii PAN została laureatem Nagrody im. Moczarskiego za książkę „Lokalność i nacjonalizm. Społeczności wiejskie w Galicji Wschodniej w dwudziestoleciu międzywojennym”. Praca ukazał się ze wsparciem Fundacji Lanckorońskich (zob. Aktualności – Publikacje 2018).

Nagroda Historyczna m.st. Warszawy im. Kazimierza Moczarskiego, ustanowiona w grudniu 2018 r. uchwałą Rady Miasta Warszawy, jest kontynuacją nagrody powstałej w 2009 r. za najlepszą książkę poświęconą historii Polski. Organizatorami projektu są Dom Spotkań z Historią – Instytucja Kultury m.st. Warszawy oraz Fundacja im. Kazimierza i Zofii Moczarskich. Nagroda promuje najbardziej wartościowe publikacje i najlepszych autorów. Jest także uczczeniem pamięci Kazimierza Moczarskiego, dziennikarza i prawnika, żołnierza Armii Krajowej, po wojnie więzionego pod zarzutem działalności antykomunistycznej, autora słynnych, tłumaczonych na wiele języków „Rozmów z katem”.

 

Dr Olga Linkiewicz (IH PAN) odbiera z rąk Pani Ewy Malinowskiej Grupińskiej Nagrodę Historyczną m.st. Warszawy im. Kazimierza Moczarskiego. Obok: Pani Elżbieta Moczarska i Prof. Andrzej Friszke. Foto: Urząd M.St. Warszawy. Autor: Zuzanna Sosnowska.

Dr Olga Linkiewicz (IH PAN) odbiera z rąk Pani Ewy Malinowskiej Grupińskiej Nagrodę Historyczną m.st. Warszawy im. Kazimierza Moczarskiego. Obok: Pani Elżbieta Moczarska i Prof. Andrzej Friszke. Foto: Urząd M.St. Warszawy. Autor: Zuzanna Sosnowska.

Dr Olga Linkiewicz, Pani Elżbieta Moczarska oraz Piotr Piniński, Prezes Fundacji Lanckorońskich. Fotografia udostępniona dzięki uprzejmości Pani Zuzanny Sosnowskiej.

Dr Olga Linkiewicz, Pani Elżbieta Moczarska oraz Piotr Piniński, Prezes Fundacji Lanckorońskich. Fotografia udostępniona dzięki uprzejmości Pani Zuzanny Sosnowskiej.

Oświadczenie w związku z wywiadem, którego udzielił Władysław Teofil Bartoszewski w nr. 41 tygodnika „Wprost” z 7-13 października 2019 r. oraz artykułem jaki ukazał się w Gazecie Polskiej z 9 października 2019 r.

W związku z wywiadem, którego udzielił Władysław Teofil Bartoszewski w nr. 41 tygodnika „Wprost” z 7-13 października 2019 r. oraz artykułem jaki ukazał się w Gazecie Polskiej z 9 października 2019 r. Fundacja Zbiorów im. Ciechanowieckich, The Ciechanowiecki Foundation, London, oraz Fundacja Lanckorońskich pragniemy przedstawić niniejsze oświadczenie.

  1. W wywiadzie Władysław Teofil Bartoszewski stwierdza, że ś.p. Andrzej Ciechanowiecki współpracował z organami UB i SB, oraz że ś.p. Władysław Bartoszewski senior odkrywszy ten fakt, zerwał z nim stosunki.
  2. Powyższym twierdzeniom przeczą fakty, a zatem są one kłamliwe oraz w sposób jednoznaczny naruszają pamięć o Andrzeju Ciechanowieckim, jak również godzą w dobre imię założonej 8.10.1986 r. i prowadzonej przezeń Fundacji Zbiorów im. Ciechanowieckich przy Zamku Królewskim w Warszawie oraz The Ciechanowiecki Foundation w Londynie. Naruszają też dobre imię Fundacji Lanckorońskich w której działalność był szczególnie zaangażowany.
  3. W tym miejscu konieczne jest przytoczenie podstawowych faktów. Andrzej Ciechanowiecki za kontynuowanie działalności akowskiej i za działalność przeciwko nowej władzy był 22.10.1950 r. aresztowany, w 1952 r. otrzymał karę 10 lat więzienia. Zwolniony został 6.03.1956 r. W więzieniach, w tym w Rawiczu i we Wronkach, spędził ponad 5 lat. W tym okresie funkcjonariusze Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego podejmowali próby zwerbowania go do współpracy. Próby te podejmowano też w latach 1956-1958, kiedy Andrzej Ciechanowiecki był już na wolności.
  4. Zarzut współpracy formułować może jedynie osoba, która nie zaznajomiła się z zasobami IPN (częściowo dostępne w Internecie), opracowaniami historyków lub chce zdyskredytować i skompromitować Andrzeja Ciechanowieckiego. Ze źródeł tych nawet laik może z łatwością wywnioskować, że Andrzej Ciechanowiecki pomimo oczywistego ryzyka podjął – jak wielu – grę ze służbami. Całe dossier jest przykładem tego, że konsekwentnie, rozmyślnie i do końca prowadził dialog tak, aby służby dezorientować, wprowadzać w błąd i wykorzystać do swoich celów. Andrzej Ciechanowiecki nie pisze raportów, odmawia składania donosów, a w dwóch czy trzech lakonicznych notatkach podaje informacje ogólnie dostępne. Tak prowadzony dialog irytuje służby, które w końcu rezygnują z wydobywania od niego informacji. Dzisiaj trudno oprzeć się wrażeniu, że przebieg spotkań z powagą notowany przez funkcjonariuszy nierzadko przybiera formy ośmieszające te służby. Kto tego nie chce widzieć i wyciąga inne wnioski, działa w złej wierze.
  5. Andrzej Ciechanowiecki, wykorzystując powstałą sytuację, podjął działania zmierzające do ratowania współwięźniów, m.in. fałszował dokumentację szpitala więziennego, co doprowadziło do czasowych zwolnień wielu współwięźniów. Z relacji świadków wynika, że tylko jedna osoba wróciła z takiego okresowego zwolnienia do zakładu. Tak właśnie wyglądała współpraca Andrzeja Ciechanowieckiego z organami, za którą przyszło mu zapłacić dodatkowym wyrokiem.
  6. Mija się z prawdą Władysław Teofil Bartoszewski, twierdząc, że jego ojciec, Władysław Bartoszewski senior, dowiedziawszy się o przeszłości Andrzeja Ciechanowieckiego zerwał z nim stosunki. W liście do Andrzeja Ciechanowieckiego z 13.01.2014 r. (kiedy sprawa sądowa z powództwa Fundacji jest już dawno w toku),  Władysław Bartoszewski sen. napisał, że zapoznał się z pracą dr. Wojciecha Frazika pt. „Emisariusz wolnej Polski”, w której autor szczegółowo opisał grę, jaką z organami bezpieczeństwa prowadził Andrzej Ciechanowiecki w czasie pobytu w więzieniu. Władysław Bartoszewski sen. ocenił książkę jako rzetelną, godząc się z pozytywną opinią autora książki o sposobie prowadzenia  „gry” Andrzeja Ciechanowieckiego z SB, a równocześnie wskazuje na zagrożenia, jakie mogą go spotkać w sytuacji ”niejednoznacznej” dokumentacji zachowanej w archiwach IPN. O zerwaniu stosunków nie ma mowy. Sytuacja okazała się jednak jednoznaczna, rozstrzyga ją sam dr Wojciech Frazik w skierowanym 28.01.2014 do Andrzeja Ciechanowieckiego Wyjaśnieniu, które podsumowuje tymi słowami: „Znane mi całościowo dokumenty w IPN dotyczące Pana Andrzeja Ciechanowieckiego (IPN Kr 009/6870. IPN BU 0192/514, IPN BU 0259/596), relacje Pana Andrzeja Ciechanowieckiego i innych byłych więźniów politycznych pozwalają mi ponownie stwierdzić – co w innej formie uczyniłem już w swojej książce – że wbrew planom aparatu bezpieczeństwa Pan Andrzej Ciechanowiecki nie tylko że nie działał na niekorzyść osadzonych  w więzieniach w Rawiczu i we Wronkach, ale wprost przeciwnie…”. W tym świetle sugerowane przez Władysława Teofila Bartoszewskiego pomysły pozbawienia Andrzeja Ciechanowieckiego orderu Orła Białego nie mają żadnych podstaw.
  7. W tym miejscu, jako członkowie wyżej wymienionych Fundacji, osoby przez wiele lat współpracujące z Fundatorem i nierzadko jego przyjaciele, winni jesteśmy raz jeszcze podkreślić zasługi Andrzeja Ciechanowieckiego dla kultury polskiej. Był wybitnym historykiem sztuki, kolekcjonerem, którego jednym z głównych celów w życiu było odbudowanie polskich zasobów muzealnych po II wojnie światowej, w szczególności wyposażenia Zamku Królewskiego. Tej właśnie misji przez dziesięciolecia poświęcał wiedzę, doświadczenie i pokaźne zasoby finansowe. Wspomagał też wielu młodych Polaków studiujących w Anglii, w tym Władysława Teofila Bartoszewskiego. Andrzej Ciechanowiecki do końca życia oddany był sprawie ochrony i propagowania polskiego dziedzictwa kulturalnego, a wymienione fundacje mają zaszczyt misję tę kontynuować.
  8. Dyfamujące stwierdzenia Władysława Teofila Bartoszewskiego pojawiają się w związku z zainteresowaniem, jakie w ostatnim czasie przejawiła prasa toczącym się sporem sądowym, w którym Fundacja Zbiorów im. Ciechanowieckich dochodzi od Władysława Teofila Bartoszewskiego zwrotu ok. 16 mln. PLN oraz dzieł sztuki. Roszczenia, najkrócej to ujmując, wynikają z nierozliczenia się Władysława Teofila Bartoszewskiego z umów zawartych z Fundacją Non Omnis Moriar, którą powołał Andrzej Ciechanowiecki oraz samym Andrzejem Ciechanowieckim. Umowy te pozwalały na dysponowanie przez Władysława Teofila Bartoszewskiego zarówno majątkiem Fundacji, jak i Fundatora w konkretnych, uzgodnionych celach. Fundacja Zbiorów im. Ciechanowieckich – w przeciwieństwie do Władysława Teofila Bartoszewskiego – nie będzie publicznie komentować tego sporu, pozostawiając ocenę faktów sądowi, a wyglądają one inaczej niż próbuje przedstawiać je Władysław Teofil Bartoszewski w wywiadzie i lakonicznym komentarzu w prasie.
  9. Jest nad wyraz czytelne, że udzielenie wywiadu oraz zawarte w nim szkalujące wypowiedzi Władysława Teofila Bartoszewskiego mają za cel zdyskredytowanie Andrzeja Ciechanowieckiego i uwiarygodnienie swojej roli w sporze z Fundacją Zbiorów im. Ciechanowieckich. Nie wahamy się tutaj wyrazić poglądu, że w ten sposób Władysław Teofil Bartoszewski zamierza wpłynąć na niezawisły sąd. Stanowi to jaskrawe naruszenie powszechnie obowiązujących standardów, co więcej przez osobę publiczną.

W związku z tym czujemy się w obowiązku poinformować opinię publiczną o zaistniałej sytuacji i z całą mocą oświadczamy, że w przypadku dalszych podobnych działań Władysława Teofila Bartoszewskiego podjęte zostaną stosowne działania prawne.

Fundacja Zbiorów im. Ciechanowieckich  w Zamku Królewskim w Warszawie

The Ciechanowiecki Foundation, London

Fundacja Lanckorońskich

Najważniejsze materiały bibliograficzne:

J.Woźniak, Droga do wolnej Polski, Wrocław 2011, s.102-104; W.Frazik, Emisariusz Wolnej Polski. Biografia polityczna Wacława Felczaka (1916-1993) Kraków 2013; s.420-443; A.Friszke, Między wojną a więzieniem 1945-1953. Młoda Inteligencja Katolicka, Warszawa 2014, s. 219-241.

Korespondencja Andrzeja Ciechanowieckiego przekazana po jego śmierci do Fundacji Zbiorów im. Ciechanowieckich.

 

4 października 2019 roku na Zamku Królewskim w Warszawie odbył się wernisaż wystawy „36 x Rembrandt”, której centralnym punktem są dwa obrazy artysty ze zbiorów Lanckorońskich „Dziewczyna w ramie obrazu” i „Uczony przy pulpicie”. Oba dzieła znalazły się na Zamku Królewskim w Warszawie w 1994 roku jako dar Profesor Karoliny Lanckorońskiej i stanowią część prezentowanej tam Galerii Lanckorońskich. Wystawa stała się też okazją dla uczczenia 25. rocznicy przekazania przez Profesor Karolinę Lanckorońską jej daru narodowi polskiemu. Na wystawie prezentowane są także rysunki i grafiki pochodzące m.in. m.in. z Gabinetu Rycin Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie oraz Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie.

 

remb strona

Jakub Borawski, członek Rady Fundacji Lanckorońskich, przemawia podczas wernisażu wystawy „36 x Rembrandt”

Jakub Borawski, członek Rady Fundacji Lanckorońskich, przemawia podczas wernisażu wystawy „36 x Rembrandt”.

Przedstawiciel Rady Fundacji Lanckorońskich, Jakub Borawski, podczas wernisażu wystawy „36 x Rembrandt”. Obok (od prawej) Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego prof. dr hab. Piotr Gliński oraz Dyrektor Zamku Królewskiego w Warszawie prof. dr hab. Wojciech Fałkowski.

Przedstawiciel Rady Fundacji Lanckorońskich, Jakub Borawski, podczas wernisażu wystawy „36 x Rembrandt”. Obok (od prawej) Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego prof. dr hab. Piotr Gliński oraz Dyrektor Zamku Królewskiego w Warszawie prof. dr hab. Wojciech Fałkowski.

 

 

 

Fundacja Lanckorońskich objęła honorowym patronatem Rok Marii Klementyny Sobieskiej w Oławie. 26-27 września odbyły się uroczystości związane z 300. rocznicą ślubu Klementyny Sobieskiej, wnuczki Króla Jana III i jednocześnie rodowitej oławianki z Jakubem III Stuartem zorganizowane przez Starostę Oławskiego Zdzisława Brezdenia. W dwudniowych obchodach, obejmujących m.in. uroczystą mszę świętą, okolicznościowe wykłady oraz odsłonięcie tablicy pamiątkowej, wziął udział Prezes Fundacji Lanckorońskich Piotr Piniński

plakat3-758x540

Prezes Fundacji Lanckorońskich Piotr Piniński podczas uroczystości upamiętniających ślub Marii Klementyny Sobieckiej i Jakuba III Stuarta.

Prezes Fundacji Lanckorońskich Piotr Piniński podczas uroczystości upamiętniających ślub Marii Klementyny Sobieckiej i Jakuba III Stuarta.

Profesor Aleksandra Skrzypietz z Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach podczas wykładu o Marii Klementynie Sobieskiej

Profesor Aleksandra Skrzypietz z Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach podczas wykładu o Marii Klementynie Sobieskiej.

 

Odsłonięcie tablicy w kościele pw. św. Apostołów Piotra i Pawła w Oławie upamiętniającej 300. rocznicę ślubu Marii Klementyny Sobieskiej i Jakuba III Stuarta przez Starostę Oławskiego Zdzisława Brezdenia oraz Piotra Pinińskiego.

Odsłonięcie tablicy w kościele pw. św. Apostołów Piotra i Pawła w Oławie upamiętniającej 300. rocznicę ślubu Marii Klementyny Sobieskiej i Jakuba III Stuarta przez Starostę Oławskiego Zdzisława Brezdenia oraz Piotra Pinińskiego.

 

Fundacja Lanckorońskich objęła patronatem organizowaną przez Zakład Narodowy im. Ossolińskich we Wrocławiu II Międzynarodową Konferencję Proweniencyjną „Kolekcje prywatne w zbiorach książki dawnej”, która odbyło się w dniach 18-19 czerwca 2019 r. Celem konferencji było zebranie i upowszechnienie informacji o dawnych kolekcjach prywatnych z terenów Rzeczpospolitej Obojga Narodów, Śląska i Pomorza przechowywanych obecnie w całości lub części w bibliotekach, archiwach i muzeach w kraju i zagranicą. W założeniu organizatorów konferencja ma stanowić kolejny krok do bliższego poznania i naukowej rekonstrukcji księgozbiorów historycznych rozproszonych na przestrzeni wieków.

Link: Kolekcje prywatne w zbiorach książki dawnej

2

3

(od lewej) dr Dorota Sidorowicz-Mulak (Ossolineum) oraz Piotr Piniński (prezes Fundacji Lanckorońskich).

4

(w pierwszym rzędzie) prof. Arvydas Pacevičiusz z Uniwersytetu Wileńskiego, (w drugim rzędzie) dr Iryna Kachur z Lwowskiej Narodowej Naukowej Biblioteki Ukrainy im. W. Stefanyka i Irena Ciborowska-Rymarowicz z Narodowej Biblioteki Ukrainy im. W. I. Wiernadskiego w Kijowie.

 

5

(od lewej) dyrektor dr Adolf Juzwenko i dr hab. prof. PAN Jacek Soszyński.

6

(od lewej) dr hab. Jolanta Gwioździk, prof. Paulina Buchwald-Pelcowa, dr Urszula Paszkiewicz podczas wernisażu wystawy „Ossolińskie cymelia proweniencyjne XV-XVIII w.”).

 

 

Dnia 18 października w warszawskim Hotelu Bristol miała miejsce inauguracja Księgi Stulecia Niepodległości, której głównym sponsorem jest Fundacja Lanckorońskich. Z tej okazji odbyła się debata „Polska w drodze demokracji 1918-2018”, którą poprowadził Zbigniew Gluza, prezes Ośrodka Karta. Dyskusję poprzedziło przemówienie profesora Andrzeja Rottermunda, byłego dyrektora Zamku Królewskiego w Warszawie i prezes Fundacji im. Ciechanowieckich oraz Fundacji Teresy Sahakian. Gośćmi spotkania byli Filip Bajon, profesor Włodzimierz Borodzieja, Janina Ochojska, Andrzej Pągowski i Kazimiera Szczuka.

KSIĘGA inauguracja (5)

Warszawa 18.10.18. Hotel Bristol. Piotr Piniński, prezes Fundacji Lanckorońskich (po środku), rozmawia z Zbigniewem Gluzą (po prawej) prezesem Ośrodka Karta.

Inauguracja Księgi Stulecia Niepodległości.

(od lewej) Piotr Piniński, prezes Fundacji Lanckorońskich, Maria Bliźniak, Dominik Radziwiłł, członek Rady Fundacji Lanckorońskich, profesor Andrzej Rottermund, prezes Fundacji Zbiorów im. Ciechanowieckich oraz Fundacji Teresy Sahakian.

KSIĘGA inauguracja (13)

Dominik Radziwiłł, członek Rady Fundacji Lanckorońskich, (po lewej) rozmawia z Michałem Szułdrzyńskim, zastępcą redaktora naczelnego gazety Rzeczpospolita

ZAPROSZENIE INAUGURACJA KSIĘGI

_okladka+BANDEROLA _Fundacja Lanckoronskich

okladka_KSIEGA_STULECIA_front_okladek_1

okladka_KSIEGA_STULECIA_front_okladek_2

Coroczne spotkanie Komitetu Stypendialnego Fundacji Lanckorońskich odbywające się w Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie, która administruje programem

(od lewej) Piotr Piniński (prezes Fundacji Lanckorońskich), profesor Andrzej Borowski (wiceprezes Polskiej Akademii Umiejętności) oraz Katarzyna Dzięgło (sekretarz komisji).

(od lewej) Piotr Piniński (prezes Fundacji Lanckorońskich), profesor Andrzej Borowski (wiceprezes Polskiej Akademii Umiejętności) oraz Katarzyna Dzięgło (sekretarz komisji).

(od lewej) Profesorowie Adam Małkiewicz (Polska Akademia Umiejętności), Janusz Tandecki (Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu), Kazimierz Lewartowski (Uniwersytet Warszawski) i Maciej Salamon (Uniwersytet Jagielloński).

(od lewej) Profesorowie Adam Małkiewicz (Polska Akademia Umiejętności), Janusz Tandecki (Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu), Kazimierz Lewartowski (Uniwersytet Warszawski) i Maciej Salamon (Uniwersytet Jagielloński).

Wrocław, promocja publikacji „Książka dawna i jej właściciele”, zawierającej referaty wygłoszone podczas międzynarodowej konferencji organizowanej jesienią 2016 r., zorganizowanej przez Ossolineum i Konsorcjum Europejskich Bibliotek Naukowych (CERL).

ksiazka_dawna_promocja

(od lewej) dr Adolf Juzwenko – dyrektor Ossolineum, prof. Jacek Soszyński, Piotr Piniński – prezes Fundacji Lanckorońskich,Dorota Sidorowicz-Mulak (współredaktor), dr Mariusz Dworsatschek – wicedyrektor Ossolineum i Agnieszka Franczyk-Cegła (współredaktor).

ksiazka1

Piotr Piniński z dwoma redaktorkami, Dorotą Sidorowicz-Mulak i Agnieszką Franczyk-Cegłą.